Odrobaczanie psa — jak często i dlaczego trzeba je powtarzać

TL;DR — najważniejsze w 60 sekund

Odrobaczanie to podawanie leków przeciw pasożytom wewnętrznym, głównie glistom i tasiemcom żyjącym w jelitach. Nie działa jak szczepionka: usuwa pasożyty obecne w organizmie, ale nie chroni przed ponownym zarażeniem.
Pies zaraża się podczas zwykłego spaceru: przez jaja pasożytów w ziemi i na trawie, kontakt z kałem innych zwierząt, połknięcie pchły, a szczenięta także od matki (przez łożysko i mleko).
Jaja glist stają się zakaźne po około 2–4 tygodniach w środowisku i mogą w nim przetrwać nawet wiele lat.
U dorosłych psów zakażenie rzadko daje objawy. Pies może wyglądać zdrowo i jednocześnie rozsiewać jaja, także te groźne dla ludzi, zwłaszcza dzieci.
Jak często? Szczenięta od 14. dnia życia co 2 tygodnie, dorosłe psy o nieznanym ryzyku co najmniej 4 razy w roku, a w domach z małymi dziećmi często co miesiąc. Konkretny plan ustala lekarz weterynarii.
Najtrudniejsza jest regularność. W Bondly zapiszesz podany preparat, a aplikacja sama wyliczy termin kolejnej dawki i przypomni Ci o nim.

Spis treści

Czym jest odrobaczanie psa
Dlaczego pasożyty są tak podstępne
Jak psy się zarażają
Gdzie bytują pasożyty
Jak działają preparaty
Dlaczego trzeba powtarzać odrobaczanie
Jak często odrobaczać psa
Czy zakażenie zawsze daje objawy
Odrobaczanie a zdrowie domowników
Jak podejść do profilaktyki rozsądnie
Jak zaplanować odrobaczanie w Bondly
Najczęściej zadawane pytania
Podsumowanie
Źródła

Czym jest odrobaczanie psa?

Odrobaczanie to jeden z podstawowych elementów profilaktyki zdrowotnej psa, a jednocześnie temat, wokół którego krąży wiele nieporozumień. Część opiekunów kojarzy je tylko z „tabletką na robaki” podawaną od czasu do czasu. W praktyce sprawa jest bardziej złożona.

Odrobaczanie to stosowanie leków przeciw pasożytom wewnętrznym, czyli takim, które żyją w organizmie psa, najczęściej w przewodzie pokarmowym. Chodzi przede wszystkim o glisty (np. Toxocara canis), tasiemce oraz inne robaki zasiedlające jelita. Celem jest usunięcie pasożytów lub przerwanie ich cyklu życiowego. Dzięki temu pies jest zdrowszy, a do otoczenia trafia mniej jaj.

Ważne: odrobaczanie nie działa jak szczepionka. Nie daje trwałej odporności. Lek działa w konkretnym momencie i na określone stadia pasożytów, a po pewnym czasie pies może zarazić się ponownie. Dlatego odrobaczanie nie jest jednorazowym „załatwieniem sprawy”, tylko częścią długofalowej profilaktyki.

To pierwszy tekst z mini-serii o pasożytach wewnętrznych u psów. Na początek porządkujemy podstawy: jak dochodzi do zakażeń, jak działają preparaty i dlaczego zabieg trzeba regularnie powtarzać.

Dlaczego pasożyty wewnętrzne są tak podstępne?

Pasożyty wewnętrzne to niewidzialny przeciwnik. Zakażony pies często może normalnie jeść, bawić się i wyglądać całkiem dobrze, a mimo to wydalać z kałem jaja pasożytów. Problem łatwo więc przeoczyć.

Do tego glisty są niezwykle płodne. Nawet kilka dorosłych robaków potrafi wyprodukować ogromną liczbę jaj, które długo utrzymują się w środowisku i zakażają kolejne zwierzęta oraz ludzi.

Zakażenie nie oznacza też zaniedbania ze strony opiekuna. Może do niego dojść podczas zwykłego spaceru: przy obwąchiwaniu trawnika, lizaniu łap, kontakcie z kałem innych zwierząt, a nawet po połknięciu zakażonej pchły. Szczenięta mogą zarazić się już od matki, dlatego najmłodsze psy są szczególnie wrażliwe.

Jak psy zarażają się pasożytami wewnętrznymi?

Ilustracja: cztery drogi zakażenia pasożytami wewnętrznymi u psa — jaja w środowisku, kał innych zwierząt, połknięta pchła i zakażenie od matki

Dróg zakażenia jest kilka i większość wiąże się z normalnym psim zachowaniem.

Droga zakażenia	Jak to wygląda w praktyce	Typowe pasożyty
Jaja w środowisku	Lizanie łap po spacerze, podnoszenie rzeczy z ziemi	Glisty
Kał innych zwierząt	Obwąchiwanie i zjadanie odchodów, jaja na sierści i pysku	Glisty, tasiemce
Połknięta pchła	Wygryzanie sierści przy swędzeniu	Tasiemiec psi (Dipylidium caninum)
Od matki	Przez łożysko przed porodem i z mlekiem	Glisty

1. Jaja i larwy obecne w środowisku

Jaja pasożytów mogą być w glebie, na trawie, w piasku i wszędzie tam, gdzie wcześniej przebywały zakażone zwierzęta. Są mikroskopijne, więc nie zobaczysz ich gołym okiem. Jaja glist potrzebują około 2–4 tygodni w ciepłym i wilgotnym środowisku, żeby stać się zakaźne, a potem mogą przetrwać w ziemi nawet wiele lat.

Wystarczy, że pies poliże łapy po spacerze, podniesie coś z ziemi albo obwącha trawę i połknie drobiny zanieczyszczone jajami.

2. Kontakt z kałem innych zwierząt

To jedna z najczęstszych dróg zakażenia. Pies nie musi nawet zjeść kału. Czasem wystarczy kontakt z miejscem, w którym leżały odchody zakażonego zwierzęcia. Jaja trafiają na sierść, łapy lub pysk, a potem zostają połknięte przy codziennym wylizywaniu się.

3. Pchły jako nosiciele tasiemca

Profilaktyka przeciw pchłom i odrobaczanie są ze sobą powiązane. Tasiemiec psi (Dipylidium caninum) wykorzystuje pchły jako żywicieli pośrednich. Jeśli pies połknie zakażoną pchłę, np. podczas drapania się lub wygryzania sierści, w jego jelicie w ciągu około 3–4 tygodni rozwinie się dorosły tasiemiec.

Dlatego samo odrobaczanie bez jednoczesnej ochrony przed pchłami bywa niewystarczające. Po stwierdzeniu pcheł weterynarz zwykle zaleca też preparat na tasiemce.

4. Zakażenie od matki u szczeniąt

Larwy glist mogą długo czekać „uśpione” w tkankach suki. W ciąży uaktywniają się i przechodzą przez łożysko (od około 42. dnia ciąży), a po porodzie także z mlekiem. Dlatego szczenię może mieć robaki, zanim jeszcze wyjdzie na pierwszy spacer. U szczeniąt zakażonych przed porodem jaja w kale mogą pojawić się już od 16. dnia życia.

Szczenięta wymagają więc osobnego, częstszego schematu odrobaczania niż psy dorosłe. Więcej o tym, co dzieje się w pierwszych tygodniach życia, przeczytasz w artykule o fazach rozwoju szczeniaka.

Gdzie bytują pasożyty i co robią w organizmie psa?

Ilustracja: sylwetka psa z zaznaczonym jelitem, wątrobą i płucami oraz drogą wędrówki larw glisty

Najczęściej mowa o pasożytach żyjących w jelicie cienkim. Mają tam stały dostęp do treści pokarmowej i dużą powierzchnię do zasiedlenia. Dorosłe robaki przemieszczają się w świetle jelita, przyczepiają do jego ściany i odżywiają się kosztem gospodarza.

Niektóre gatunki mają bardziej złożony cykl życiowy. Przykład glisty psiej:

Pies połyka zakaźne jajo, w jelicie wykluwa się larwa.
Larwa przebija ścianę jelita i z krwią wędruje do wątroby, a potem do płuc.
Z płuc przedostaje się do tchawicy, jest odkrztuszana i ponownie połykana.
Wraca do jelita, dojrzewa i zaczyna składać jaja, które trafiają do kału.

U starszych psów część larw nie kończy tej drogi. Zatrzymuje się w mięśniach, nerkach i innych tkankach, gdzie może pozostawać w uśpieniu. Dlatego skutki zakażenia nie zawsze ograniczają się do jelit. U szczeniąt wędrujące larwy mogą wywołać nawet kaszel i zapalenie płuc.

Jak działają preparaty przeciwpasożytnicze?

W dużym uproszczeniu preparaty przeciwpasożytnicze atakują samego pasożyta i zaburzają jego podstawowe funkcje życiowe. W zależności od substancji czynnej mogą:

paraliżować robaka przez działanie na jego układ nerwowy i mięśnie, tak że nie jest w stanie utrzymać się w jelicie i zostaje wydalony z kałem,
zaburzać pracę jego komórek, w tym wchłanianie składników odżywczych, przez co pasożyt obumiera,
uszkadzać jego powłokę (tak działa m.in. prazykwantel, popularny lek na tasiemce).

Kluczowe jest to, że lek nie tworzy stałej ochrony na przyszłość. Nie „uczy” organizmu psa odporności, jak robi to szczepionka. Działa przez określony czas, a potem jego efekt mija.

Różne preparaty działają też na różne grupy pasożytów. Jeden obejmuje glisty i tasiemce, inny tylko nicienie, jeszcze inny dodatkowo pchły i kleszcze. Wiele leków działa głównie na dorosłe robaki w jelicie, a słabiej lub wcale na larwy wędrujące lub uśpione w tkankach. Dlatego dobór preparatu powinien uwzględniać wiek psa, jego masę ciała, styl życia i ryzyko zakażenia.

Dlaczego odrobaczanie trzeba powtarzać cyklicznie?

Oś czasu: podanie preparatu, ponowne zarażenie, ponad 4 tygodnie rozwoju robaków w jelicie i jaja w kale

Skoro pies został odrobaczony, to dlaczego temat wraca? Są trzy powody.

Po pierwsze, ponowne zakażenie. Pies może zarazić się znowu praktycznie następnego dnia po podaniu preparatu. Spacer, ogród, kontakt z innymi psami, polowanie, zjadanie resztek czy połknięcie pchły sprawiają, że ryzyko nie znika.

Po drugie, cykl życiowy pasożyta. Od połknięcia zakaźnych jaj do momentu, gdy w kale psa pojawiają się nowe jaja, mija nieco ponad 4 tygodnie (u młodych psów 4–6 tygodni, u starszych 6–8). W tym czasie larwy wędrują przez tkanki i nie każde stadium jest jednakowo wrażliwe na lek. Dlatego jednorazowe podanie preparatu może nie wystarczyć, a odstęp między dawkami ma znaczenie.

Po trzecie, różne poziomy ryzyka. Inaczej wygląda profilaktyka u szczeniaka, inaczej u psa dorosłego żyjącego głównie w mieszkaniu, a jeszcze inaczej u psa, który poluje, bywa na wybiegach, zjada znalezione rzeczy albo mieszka z małymi dziećmi.

Ważne: według ekspertów ESCCAP odrobaczanie 1–3 razy w roku nie zapewnia wystarczającej ochrony przed wydalaniem jaj. Nawet odrobaczanie co 3 miesiące nie eliminuje tego ryzyka całkowicie.

Jak często odrobaczać psa?

Najbardziej szczegółowe zalecenia dla Europy przygotowała rada ekspertów ESCCAP (w Polsce: Polska Rada Konsultacyjna ds. Parazytoz Zwierząt Towarzyszących). Poniższe tabele pokazują ogólne zasady. Konkretny plan dla Twojego psa ustala lekarz weterynarii.

Szczenięta i suki

Kto	Zalecany schemat
Szczenięta	Od 14. dnia życia, potem co 2 tygodnie do 2 tygodni po odsadzeniu. Następnie, zależnie od ryzyka, co miesiąc do 6. miesiąca życia
Suki karmiące	Razem z pierwszym odrobaczaniem szczeniąt
Suki ciężarne	Specjalny schemat od 40. dnia ciąży, wyłącznie według zaleceń weterynarza

Dorosłe psy — grupy ryzyka

Grupa	Jaki to pies?	Zalecenie
A	Mieszka w domu lub wychodzi, ale nie ma kontaktu z parkami, piaskownicami, odchodami innych zwierząt, ślimakami ani surowym mięsem	1–2 razy w roku albo badanie kału
B	Wychodzi do parków i na place, ma kontakt z odchodami innych psów i kotów	4 razy w roku albo badanie kału
C	Dodatkowo poluje, zjada padlinę, ślimaki, surowe mięso lub „wszystko” na spacerze	4–12 razy w roku, także przeciw tasiemcom
D	Żyje na terenie występowania tasiemca bąblowcowego u lisów, poluje na gryzonie, chodzi bez dozoru	Co miesiąc przeciw tasiemcom, 4–12 razy w roku przeciw nicieniom

Kilka sytuacji szczególnych:

Nie wiesz, do której grupy należy pies? Odrobaczaj lub badaj kał co najmniej 4 razy w roku.
W domu są małe dzieci lub osoby z obniżoną odpornością. ESCCAP zaleca odrobaczanie lub badanie kału co miesiąc, bo zakażony pies zaczyna wydalać jaja po nieco ponad 4 tygodniach.
Pies je surowe mięso (dieta BARF). Zwykle badanie kału co 2–3 miesiące albo odrobaczanie co 6 tygodni.
Wystawy, zawody, sport. Dawka maksymalnie 4 tygodnie przed imprezą i 2–4 tygodnie po niej.
Pies ma pchły. Oprócz zwalczenia pcheł zwykle jednorazowo preparat na tasiemce.

Czy zakażenie zawsze daje objawy?

Nie. To jedna z najważniejszych rzeczy do zapamiętania: brak objawów nie oznacza braku pasożytów. Według ESCCAP u dorosłych psów zakażeniu glistami wyjątkowo rzadko towarzyszą objawy kliniczne, a stwierdzić je można dopiero badaniem kału.

Gdy objawy się pojawiają, mogą to być:

biegunka (czasem ze śluzem) lub wymioty,
chudnięcie mimo dobrego apetytu, u szczeniąt słaby przyrost masy,
matowa, nastroszona sierść i gorsza kondycja,
„beczkowaty”, wzdęty brzuszek u szczeniąt,
robaki widoczne w kale lub wymiocinach, u tasiemców drobne białe człony przypominające ziarenka ryżu w okolicy odbytu,
kaszel u szczeniąt, wywołany wędrówką larw przez płuca,
„saneczkowanie”, czyli przesuwanie zadem po podłodze.

U szczeniąt przebieg bywa ciężki, a objawy mogą wystąpić, zanim w kale da się wykryć jaja. Wiele z tych objawów ma też inne przyczyny. Co warto obserwować w kale psa, przeczytasz w artykule Jak powinna wyglądać zdrowa kupa psa.

Natychmiast jedź do weterynarza, jeśli pies: ma krwawą lub uporczywą biegunkę, wielokrotnie wymiotuje, jest osowiały i nie chce jeść, ma wyraźnie wzdęty i bolesny brzuch albo, w przypadku szczeniaka, kaszle, słabnie lub przestaje przybierać na wadze.

Dlaczego regularne odrobaczanie jest ważne także dla domowników?

Ilustracja: domowa codzienność z psem — sprzątanie odchodów, mycie rąk, czyste legowisko i ochrona przed pchłami

Odrobaczanie chroni nie tylko psa, ale także ludzi. Część pasożytów psów to pasożyty odzwierzęce (zoonotyczne), czyli takie, które mogą zarazić człowieka.

Glisty (Toxocara). Człowiek zaraża się, połykając zakaźne jaja z ziemi, piasku albo brudnych rąk. Larwy nie dojrzewają w ludzkim organizmie, ale mogą po nim wędrować (tzw. zespół larwy wędrującej). Rzadko trafiają do oka lub mózgu i wtedy mogą wywołać poważne problemy, np. z widzeniem.
Tasiemce z rodzaju Echinococcus. Rzadkie, ale groźne. U człowieka mogą powodować bąblowicę, czyli torbiele w wątrobie i innych narządach.
Tasiemiec psi (Dipylidium). Człowiek, najczęściej dziecko, może się nim zarazić, przypadkowo połykając zakażoną pchłę.

Szczególną ostrożność warto zachować tam, gdzie są małe dzieci. Często bawią się na podłodze, w ogrodzie i piaskownicy, biorą ręce do buzi i rzadziej pamiętają o higienie. Jeśli pies przynosi zanieczyszczenia na łapach czy sierści, ryzyko rośnie.

Dlatego odrobaczanie powinno iść w parze z codziennymi nawykami:

🧹 Sprzątaj odchody po psie od razu, na spacerze i w ogrodzie. Nie wyrzucaj ich do kompostu.
🧼 Myj ręce po kontakcie z psem, po spacerze i przed jedzeniem. Ucz tego dzieci.
🦟 Chroń psa przed pchłami przez cały rok.
🛏️ Dbaj o czystość legowisk, misek i otoczenia.
🧤 Pracuj w ogrodzie w rękawiczkach i myj warzywa oraz owoce przed jedzeniem.
🩺 Ustal plan odrobaczania z weterynarzem i powiedz mu, jeśli w domu są małe dzieci, kobieta w ciąży lub osoba z obniżoną odpornością.

To nie przesadna ostrożność, tylko rozsądne podejście do wspólnego życia ze zwierzęciem.

Jak podejść do profilaktyki rozsądnie?

⚠️ Plan odrobaczania ustal z lekarzem weterynarii. Częstotliwość zależy od wieku psa, jego masy ciała, trybu życia, środowiska, diety i kontaktu z innymi zwierzętami. Weterynarz dobierze preparat i dawkę do konkretnego psa.

Nie warto działać „na ślepo” ani wybierać preparatów przypadkowo. Liczy się zarówno właściwa substancja czynna, jak i prawidłowe dawkowanie dopasowane do aktualnej wagi psa.

Dobrą alternatywą lub uzupełnieniem rutynowego odrobaczania jest regularne badanie kału. Pozwala ocenić, czy pies rzeczywiście ma pasożyty i jakie. Trzeba jednak pamiętać, że ujemny wynik nie daje pełnej pewności: we wczesnej fazie zakażenia jaj w kale jeszcze nie ma, a między badaniami pies może zacząć je wydalać.

Profilaktyka przeciw pasożytom wewnętrznym nie istnieje w próżni. Łączy się z ochroną przed pchłami i kleszczami, higieną otoczenia i codziennymi nawykami opiekuna. Część preparatów działa jednocześnie na pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne. O tym, czy taki preparat jest dobry dla Twojego psa, zdecyduj z weterynarzem.

Czego NIE robić?

❌ Nie dawkuj „na oko”. Za mała dawka może nie zadziałać, za duża może zaszkodzić. Dawka zależy od aktualnej masy ciała psa, więc zważ go przed podaniem leku.
❌ Nie dziel tabletek dla dużego psa na kilka małych psów i nie podawaj psu preparatów przeznaczonych dla kota, człowieka czy zwierząt gospodarskich.
❌ Nie pomijaj szczeniąt, bo „jeszcze nie wychodzą z domu”. Mogą być zakażone od matki.
❌ Nie licz na domowe sposoby (czosnek, pestki dyni itp.). Nie zastępują leków przeciwpasożytniczych, a czosnek jest dla psów toksyczny.
❌ Nie odrobaczaj „przy okazji”, bez planu. Odstępy między dawkami mają znaczenie, a przypadkowe terminy dają pozorne poczucie bezpieczeństwa.

Gwałtowne wahania wagi też warto obserwować, bo mogą wskazywać na pasożyty i wpływają na dawkę leku. Więcej o problemach, które często dotykają psy, przeczytasz w artykule Najczęstsze problemy zdrowotne u psów.

Jak zaplanować odrobaczanie w aplikacji Bondly?

Najtrudniejsze w odrobaczaniu jest to, żeby robić je regularnie. Gdy pies jest zdrowy, termin kolejnej dawki łatwo przegapić o tydzień, potem o miesiąc, a potem o kwartał. Bondly pilnuje harmonogramu za Ciebie. Całość zajmuje mniej niż minutę.

Dodawanie odrobaczania w aplikacji Bondly w 4 krokach: menu „+”, wybór preparatu, formularz z datą i przypomnieniem, odrobaczanie widoczne na ekranie głównym

Krok 1. Otwórz menu szybkiego dodawania. Na ekranie głównym dotknij przycisku „+” i wybierz „Odrobaczanie”.

Krok 2. Wybierz preparat. Na ekranie „Wybierz preparat” znajdź swój preparat, np. Drontal, Milbemax albo Caniverm. Możesz go też wpisać w wyszukiwarce. Bondly uzupełni wtedy opis, zakres działania i zalecany odstęp między dawkami. Jeśli preparatu nie ma na liście, wybierz „Własny preparat” i wpisz dane ręcznie.

Krok 3. Uzupełnij szczegóły.

Dawka. Wpisz ją tak, jak zalecił weterynarz, np. „1 tabletka”. Jeśli w profilu psa jest waga, aplikacja przypomni Ci, dla jakiej masy ciała liczysz dawkę.
Data podania. Zwykle dzisiejsza. Starsze podania możesz dopisać, żeby mieć pełną historię.
„Dodaj przypomnienie o następnym odrobaczaniu”. Bondly sam wyliczy termin na podstawie zalecanego odstępu dla preparatu. Jeśli weterynarz zalecił inny schemat, np. co miesiąc przy małych dzieciach w domu, zmień datę ręcznie.
„Przypomnienia o kolejnym odrobaczaniu”. Dostaniesz powiadomienia 7, 3 i 1 dzień przed terminem oraz w dniu przypomnienia.
„Przepisane przez weterynarza” i „Notatki”. Przydadzą się przy kolejnej wizycie, np. „zalecony schemat co miesiąc do 6. miesiąca życia”.

Krok 4. Zapisz. Dotknij „Dodaj preparat” i gotowe. Odrobaczanie pojawi się na ekranie głównym i w zakładce Zdrowie, razem z datą kolejnej dawki. Pełną historię znajdziesz pod przyciskiem „Wszystko o odrobaczaniu”. Gdy zbliży się termin, dotknij preparatu i wybierz „Podaj”, żeby zapisać kolejną dawkę.

💡 Wskazówka: jeśli używasz preparatu działającego jednocześnie na robaki oraz pchły i kleszcze (np. Simparica Trio), Bondly oznaczy go znaczkiem „🔗 też: kleszcze/pchły” i od razu pokaże ochronę w obu miejscach. Nie musisz dodawać go dwa razy.

Najczęściej zadawane pytania

Mój pies wygląda zdrowo. Czy naprawdę muszę go odrobaczać? Tak. U dorosłych psów zakażenie glistami bardzo rzadko daje objawy, a pies i tak może wydalać jaja groźne dla innych zwierząt i ludzi. Zamiast rutynowego odrobaczania możesz regularnie badać kał. Porozmawiaj o tym z weterynarzem.

Jak często odrobaczać dorosłego psa? Zależy od ryzyka. Psy, które wychodzą do parków i mają kontakt z odchodami innych zwierząt, zwykle 4 razy w roku, a psy z domów z małymi dziećmi, polujące lub jedzące surowe mięso, częściej, nawet co miesiąc. Jeśli ryzyko nie jest znane, minimum to 4 razy w roku.

Od kiedy odrobacza się szczeniaka? Od 14. dnia życia, potem co 2 tygodnie do 2 tygodni po odsadzeniu, a następnie zwykle co miesiąc do 6. miesiąca życia. Matkę odrobacza się razem z pierwszą dawką dla szczeniąt.

Czy odrobaczony pies może od razu zarazić się ponownie? Tak. Większość preparatów usuwa pasożyty obecne w dniu podania i nie chroni przed nowym zakażeniem. Dlatego tak ważne są regularne odstępy między dawkami.

Czy po odrobaczeniu zobaczę robaki w kale? Czasem tak, zwłaszcza u szczeniąt z dużą liczbą glist. To, czy leczenie zadziałało, najpewniej oceni badanie kału zlecone przez weterynarza.

Czy pies mieszkający w bloku i chodzący tylko na smyczy też musi być odrobaczany? Tak, choć zwykle rzadziej. Jaja pasożytów są na trawnikach, chodnikach i w piaskownicach, a do domu trafiają też na butach. Częstotliwość ustal z weterynarzem.

Czy mogę odrobaczyć psa w tym samym dniu, w którym podaję preparat na kleszcze? Często tak, a część preparatów działa na oba rodzaje pasożytów jednocześnie. Łączenie leków zawsze skonsultuj z weterynarzem lub sprawdź w ulotce.

Podsumowanie

Odrobaczanie psa to nie jednorazowy zabieg „na wszelki wypadek”, ale stały element świadomej opieki nad zdrowiem zwierzęcia i bezpieczeństwem domowników. Pasożyty wewnętrzne mogą długo pozostawać niewidoczne, a do zakażenia dochodzi łatwiej, niż wielu opiekunom się wydaje: przez jaja w środowisku, kał innych zwierząt, pchły, a u szczeniąt także od matki.

Pamiętaj o trzech rzeczach:

Lek nie daje odporności. Usuwa pasożyty obecne w dniu podania, dlatego odrobaczanie trzeba powtarzać.
Częstotliwość zależy od psa. Szczenięta co 2 tygodnie, dorosłe psy zwykle co najmniej 4 razy w roku, a przy wyższym ryzyku, np. przy małych dzieciach w domu, nawet co miesiąc. Plan ustal z weterynarzem.
Odrobaczanie to też higiena domu. Sprzątanie odchodów, mycie rąk i ochrona przed pchłami chronią całą rodzinę.

Terminy kolejnych dawek najłatwiej zapamiętać, zapisując je w Bondly. Przypomnienia o odrobaczaniu oraz ochronie przed pchłami i kleszczami masz w jednym miejscu.

Źródła

ESCCAP Polska — Przewodnik ESCCAP 01: Odrobaczanie psów i kotów (PDF; cykl życiowy glist, przeżywalność jaj, zakażenie szczeniąt, częstotliwość odrobaczania, zoonozy, higiena)
ESCCAP Polska — Schemat odrobaczania dorosłych psów (PDF; grupy ryzyka A–D)
ASPCA — Garlic (toksyczność czosnku dla psów)
ESCCAP Polska — Zasady odrobaczania psów (PDF; szczenięta, suki, sytuacje szczególne)
MSD Veterinary Manual — Roundworms in Small Animals (glisty u psów: zakażenie, wędrówka larw, objawy, leczenie)
MSD Veterinary Manual — Pharmacodynamics: Mechanisms of Anthelmintic Action in Animals (jak działają leki przeciwrobacze)
CAPC (Companion Animal Parasite Council) — Ascarid (glisty: przeżywalność jaj, ponowne zakażenia, ryzyko dla dzieci)
CDC (Centers for Disease Control and Prevention) — About Toxocariasis (toksokaroza u ludzi i jej profilaktyka)
CDC — DPDx: Dipylidium caninum (cykl życiowy tasiemca psiego i rola pcheł)

Artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje porady lekarza weterynarii. W razie niepokojących objawów skontaktuj się z weterynarzem.